FAQ | sto2.pl

Obowiązek szkolny dla 6- latków przesunięty do 2014r.

Prezydent RP 09.02.2012r. podpisał nowelizację ustawy o systemie oświaty. Ustawa przesuwa do 2014r. wprowadzenie obowiązku szkolnego dla dzieci sześcioletnich. Oznacza to, że o rozpoczęciu nauki w szkole dzieci urodzonych w latach 2006/ 2007 nadal decydować mogą rodzice.

I znowu rodzice zadają sobie pytanie: „Czy posłać moje dziecko do zerówki, czy do klasy pierwszej?”. Często myślą sobie: „Rówieśnicy idą do szkoły do kl. I, to jeśli ja poślę moje dziecko do zerówki, to znaczy, że z nim jest coś nie tak, że jest gorsze”.

Rodzice uważają, że jak ich dziecko potrafi już czytać, pisać, liczyć, to znaczy, że osiągnęło dojrzałość szkolną.W tym miejscu potrzebny i ważny jest głos osób kompetentnych w tej dziedzinie, czyli psychologówi pedagogów, którzy na co dzień pracują z dziećmi, ponieważ istotnym czynnikiem wpływającym na dojrzałość szkolną dziecka jest nie tylko sfera dydaktyczna, ale również sfera emocjonalna, czyli dojrzałość emocjonalna dziecka, o której bardzo często zapominamy. O ile sferę dydaktyczną można wypracować, nadrobić, przyspieszyć, tak dojrzałości emocjonalnej dziecka nie przyspieszymy.

Dojrzałość emocjonalna, jest to taki poziom rozwoju dziecka, który umożliwia mu podołanie różnym obowiązkom, jakie niesie ze sobą życie szkolne. Dojrzałość szkolna, to nie tylko umiejętność czytania i pisania, ale także: umiejętność uważnego słuchania wypowiedzi i poleceń nauczyciela oraz wykonywanie tego, o co prosi, umiejętność stosowania właściwych norm współżycia w grupie rówieśniczej, umiejętność współdziałania z nauczycielem i kolegami, wytrwałość w pracy, rozumienie zadań i próby wykonywania ich bez pomocy dorosłego, koncentracja uwagi, pilność i wytrwałość, umiejętność myślenia krytycznego i przyczynowo- skutkowego. Dziecko dojrzałe pod względem emocjonalno- społecznym jest w znacznym stopniu samodzielne. Chętnie i łatwo nawiązuje kontakty z nauczycielem i rówieśnikami. Posiada umiejętność podporządkowania się niezbędnym wymaganiom. Jest obowiązkowe, wytrwałe i wrażliwe na opinie nauczyciela. Cechuje je takistan równowagi nerwowej, który umożliwia opanowanie reakcji emocjonalnych.

Pod względem dojrzałości emocjonalnej dziecko powinno być aktywne poznawczo oraz powinno chcieć się uczyć. Dziecko nie tylko interesuje się czytaniem i pisaniem, ale również dobrze orientuje się w najbliższym otoczeniu i środowisku. Rozporządza zasobem doświadczeń i wyobrażeń będących podstawą do rozwoju pojęć. Potrafi uważnie ize zrozumieniem słuchać tego, co mówi nauczyciel. Rozumie i spełnia jego polecenia. Posiada umiejętność swobodnego i zrozumiałego dla otoczenia wypowiadania się, opowiadania, wyrażania życzeń, pytań, własnych wniosków i ocen.

Pierwsze lata życia dziecka to „złoty okres” w jego rozwoju. Większość wrodzonych umiejętności dziecka rozwija się intensywnie w wieku przedszkolnym, dotyczy to także zdolności uczenia się. Dlatego działanie edukacyjne, pobudzanie rozwoju intelektualnego, społecznego i emocjonalnego dziecka, przynoszą najlepsze rezultaty w tym właśnie czasie. Jest to także najlepszy okres na zapobieganie ewentualnym późniejszym trudnościom w nauce- na niwelowaniu dysharmonii i zaburzeń rozwojowych, wyrównywaniu zaniedbań środowiskowych.

W wieku przedszkolnym dziecko nie umie maskować i tłumić swych przeżyć uczuciowych. Odzwierciedlają się one w jego zachowaniu, uzewnętrzniają w ruchach i gestach, w okrzykach i słowach. Emocje dziecka przejawiają się w sposób bardzo ekspresyjny. Mimika i pantomimika przeżyć emocjonalnych jest bogata. Dziecko, do końca okresu przedszkolnego, uzewnętrznia radość, gniew czy strach w śmiechu, płaczu w żywych gestach, ruchach, w słowach, którym nadaje w zależności od przeżycia emocjonalnego odpowiednią informację. Dopiero z końcem okresu przedszkolnego dziecko zdobywa umiejętności powściągania afektów, co jest świadectwem stopniowego osiągania dojrzałości emocjonalnej, która jest bardzo ważną sferą w rozwoju dziecka.

Osiągnięcie przez dziecko pełnej dojrzałości emocjonalnej jest procesem długotrwałym i nie każdy maluch dojrzałość tę osiąga w oczekiwanym przez dorosłych czasie. Jeżeli rozwój emocjonalny we wczesnym stadium ontogenezy przebiega pomyślnie, można oczekiwać dalszego prawidłowego kształtowania się uczuć. Natomiast wszelkie zakłócenia rozwoju emocjonalnego we wczesnym dzieciństwie utrudniają, a niekiedy uniemożliwiają osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej. Dziecko nie rodzi się z gotowym repertuarem reakcji emocjonalnych jako odpowiedzi na specyficzne bodźce. Reakcji tych uczy się w toku nabywania doświadczenia indywidualnego.

Reasumując, o powodzeniu dziecka w początkowym okresie nauki decyduje jego prawidłowy rozwój fizyczny, intelektualny, emocjonalny, społeczny, a także poziom funkcji percepcyjno- motorycznym. Rozpoczęcie nauki szkolnej jest dla dziecka bardzo ważnym wydarzeniem. Wchodzi ono w nowe środowisko, staje się uczniem, przed którym pojawiają się pierwsze poważne obowiązki. Od dobrego przygotowania dziecka do nauki zależy jego kariera szkolna. Przedszkole w ogromnym stopniu przyczynia się do wspomagania rozwoju dziecka i przygotowania go do roli ucznia. Jeżeli dziecko przed rozpoczęciem klasy I osiągnie taki poziom rozwoju, który pozwala mu sprostać wymaganiom szkolnym, to oznacza, że osiągnęło ono dojrzałość do rozpoczęcia nauki. Dojrzałość emocjonalna, przejawia się umiejętnością zachowania adekwatnie do zaistniałej sytuacji. Małe dziecko manifestuje swe pozytywne i negatywne uczucia bardzo wyraźnie, przy czym podlegają one stałym zmianom. Dziecko dojrzałe pod względem emocjonalnym bez większych problemów rozstaje się z rodzicami, jest zainteresowane zadaniami odpowiednimi do jego wieku, a także potrafi skupić dłużej uwagę. Istotnym czynnikiem wpływającym na dojrzałość szkolną dzieci jest fakt uczęszczania do przedszkoli. Dziecko o długiej karierze przedszkolnej wyróżnia się lepszym uspołecznieniem niż inne dzieci oraz lepszym przygotowaniem do szkoły. Nie zabierajmy więc naszym dzieciom dzieciństwa posyłając je wcześniej do szkoły !!!

Wychowawca kl.Ob

Ilona Foltyn